بي‌تو هواي‌خانه‌نفس‌گير مي‌شود
آيينه‌هم‌به‌رسمِ خودش‌پير مي‌شود

چشم‌تو را كه‌دور ببيند ز هر طرف‌
سيل‌سياه‌فتنه‌سرازير مي‌شود
در آتشِ بدونِ تو بودن‌چه‌تند و تلخ‌
ته‌مانده‌هاي‌حوصله‌تبخير مي‌شود

كابوس‌هاي‌وحشت‌دوران‌كودكي‌
كم‌كم‌به‌رنگ‌توطئه‌تعبير مي‌شود

لبخند تو كه‌مي‌وزد از پشت‌كاج‌پير
شامم‌به‌رنگ‌صبح‌اساطير مي‌شود

امشب‌شمردني‌ست‌نفس‌هاي‌من‌بيا
فردا براي‌زنده‌شدن‌دير مي‌شود

يك‌بار ديگر از طرف‌شب‌طلوع‌كن‌
هستي‌به‌پيش‌پاي‌تو تكثير مي‌شود