از مه‌غليظي‌گذشته‌ام‌
و شانه‌هاي‌باورم‌هنوزتر است‌
با شولاي‌عرياني‌
- تن‌پوشي‌كه‌به‌مرده‌ريگ‌،
از پدرانم‌مانده‌است‌-
و گردن‌آويزي‌از جنس‌زخم‌
- كه‌توتم‌قبيله‌ي‌من‌است‌-
و دير سال‌ترين‌مرد قبيله‌
در شبي‌سرد و طوفاني‌به‌منش‌سپرد.