گفتم‌من‌از... ؛ بريد كلام‌مرا و رفت‌
ديدم‌نهاده‌آينه‌اي‌روبه‌روي‌من‌
آيينه‌اي‌درست‌شبيه‌جواني‌ام‌
آيينه‌اي‌به‌رنگ‌همان‌آرزوي‌من‌

بغضي‌دويد و آمد از آن‌سوي‌قرن‌ها
تركيد مثل‌حادثه‌اي‌در گلوي‌من‌

آن‌زخم‌كهنه‌نو شد و باران‌گرفت‌باز
پر شد سكوت‌آينه‌از هاي‌و هوي‌من‌

گفتم‌در اين‌غريب‌كده‌هيچ‌دشمني‌
بازي‌نكرد اين‌همه‌با آبروي‌من‌

تلخ‌و بلند و مسخره‌خنديد و بازگشت‌
گم‌شد دوباره‌در قدمش‌جست‌وجوي‌من‌

گفتم‌هنوز ساده‌دلي‌مثل‌كودكي‌
پنهان‌شده‌است‌پشت‌همين‌خلق‌و خوي‌من‌

بيرون‌خزيد از آينه‌شخصي‌شبيه‌درد
پرتاب‌كرد شعله‌ي‌سرخي‌به‌سوي‌من‌