گل كرده باز روي نگاه همان حصير
لبخند دخترانه ي آن چشم سر به زير
با زلف هاي درهم و چشمان ميشي اش
دل مي برد به سادگي از چشم هاي سير
من پرت مي شوم به چهل سال پيش از اين
تا گريه هاي يخ زده ، تا سوز زمهرير
تا اضطراب آن تب برفي در آن غروب
در ازدحام زوزه ي كفتارهاي پير
شوهر به شكل مرثيه اي مي رسد به زن
زن پرت مي شود به زمين با صداي تير
از خنده هاي بي سبب دخترانه اش
خون مي چكد به روي غروري بهانه گير
يك سوءظن به هيأت كفتار مي دود
در طول و عرض حادثه با پاي ناگزير
اين بار خون سرد زن و اشك گرم مرد
پيوند مي خورند به هم بر همان حصير
***
« بودن به از نبود شدن خاصه در بهار »
آري ولي درود بر اين مرگ دلپذير
