چشم‌هايِ به‌در مانده‌
پشت‌اين‌همه‌درنگ‌
سفيد شده‌اند.
و حوصله‌هاي‌سمج‌
در ازدحام‌سايه‌ها
به‌سر آمده‌اند.
مگر چه‌بايد مي‌شد، كه‌نشده‌است‌؟!
بعد از اين‌همه‌آه‌
اين‌همه‌نگاه‌
بعد از اين‌همه‌زار
اين‌همه‌آزار
بعد از اين‌همه‌خون‌
اين‌همه‌جنون‌...
مگر چه‌بايد مي‌شد، كه‌نشده‌است‌؟!
اي‌توفان‌هاي‌فلج‌
اي‌ابرهاي‌عقيم‌...