آسمان‌
به‌گونه‌اي‌آشنا،
مشكوك‌است‌.
و پاييز، در حياط‌دانشكده‌ي‌ادبيّات‌
در حضور ابرهاي‌مردّد
فرو مي‌ريزد.
*
كاردها
در غياب‌تو ديري‌ست‌از غلاف‌درآمده‌اند
و خون‌ترديد
گل‌هاي‌اطلسي‌را
فرو پوشانده‌است‌.
لبخندهاي‌زلال‌تو
آيا امشب‌
- در اين‌هواي‌مشكوك‌-
چگونه‌تأويل‌مي‌شوند؟!